Kies uw taal:  Español  |  English  |  Deutsch  |  Nederlands  |  Français

Ontwikkeling van het probleem door de eeuwen heen

Om de tragische situatie van de Spaanse Greyhounds (Galgo Español) in Spanje te begrijpen moeten we een kijkje in het verleden nemen om zo een goed totaalbeeld te hebben op de actuele situatie.

Van de hogere klasse naar de lagere klasse

Naar men aanneemt werd de Galgo in Spanje geïntroduceerd door de Arabieren en komt hij voort uit de Sloughi uit Noord-Afrika en werden deze dieren in hun landen van herkomst praktisch vereerd, evenals de Saluki, neef van de Galgo Español, die bijna uitsluitend gehouden werd door sjeiks. Het was een grote eer als een sjeik een Windhond cadeau gaf aan een gast, zodat de Galgos in het begin door deze traditie nobele dieren waren en alleen personen van adel ze konden bezitten. Deze dieren werden gebruikt in grote jachtpartijen, maar deze honden stonden bovenal bekend vanwege hun Spaanse eigenzinnigheid. De mensen van lagere afkomst, die voor de honden zorgden, begonnen de honden daarom op grote schaal te kruisen waardoor het aantal honden een enorme groei onderging.

Vanaf dat moment werd de Galgo, die eerst beschouwd werd als een nobel dier, geassocieerd met de laagste bevolkingsgroepen van Spanje. Toen dit zich voordeed ging de adel, vooral uit het zuiden van Spanje, Greyhounds uit Ierland importeren, dit vooral vanwege de snelheid, die de Spaanse Galgo niet bezat, en zo ontstond er een nieuw Anglicaans-Spaans ras en vreemd genoeg noemde men dit ras Engelse Greyhound. Er is nooit een Greyhound uit Engeland gekomen, ze kwamen altijd uit Ierland.

Ook nu weer gingen personen uit de lagere klassen, die voor de honden zorgden hun honden kruisen met Ierse reuen die ze onder hun hoede hadden en zo breidde de mix tussen Galgo Español en de Ierse Greyhound zich op een snelle manier uit. Het Ierse bloed geeft de Galgo snelheid en het Spaanse bloed zorgt echter voor weerbaarheid tijdens de race. Tegenwoordig, afhankelijk van de plaats waar men jaagt, is soms een Engelse Greyhound te prefereren boven een Spaanse Galgo of vice versa. Op de grote jachtterreinen in Andalusië bijvoorbeeld, waar het mooi weer is en de hazen gedurende het gehele jaar voldoende te eten hebben wordt vaker de Ierse Greyhound gebruikt, omdat het dan aankomt op snelheid, de routes zijn er over het algemeen kort. In Castilla y León en Castilla la Mancha echter, zijn de hazen sterker en moeten de honden vaak veel langer dan drie of vier minuten rennen, hier kiest men altijd voor de Galgo Español, om zijn uithoudingsvermogen tijdens het rennen.

Economische invloeden op het lot van de Galgo

Doordat de Galgo zich op deze manier aan het begin van de vorige eeuw verspreidde onder lagere klassen ontwikkelde dit dier zich tot een onschatbare hulp voor de provisiekast van zijn baasje, want hij zorgde door de jacht voor eten op tafel en daarom was het hebben van een Galgo in huizen waar honger heerste een goed alternatief om aan eten te komen.

Als de Galgo niet meer in staat was te rennen stond de eigenaar niets anders te doen dan hem af te maken, want hij kon zich het dier economisch niet meer permitteren, hij had geen geld het dier langer te houden dan strikt noodzakelijk. Er waren niet veel manieren om het dier te doden. Ze hadden geen geweren, die hadden alleen de rijken, daarom was ophanging een veelgebruikte methode, ontegenzeggelijk een goedkope manier, zodat de traditie om Galgos op te hangen komt uit het verre verleden, in het begin ingesteld uit economische noodzaak, later uit puur sadisme.

In de tijden van Franco waarin een grote trek van het platte land naar de stad plaatsvond omdat de mensen werk zochten, waren er Galgoliefhebbers die naar de stad waren getrokken en geen plek meer hadden om hun hobby uit te oefenen. Ze kwamen samen op plaatsen waar ze met een paar Galgos races konden houden, en dit resulteerde in hondenrennen en zo importeerde men de hobby uit Engeland. Aan het einde van de zeventiger jaren waren er in Spanje zestien hondenrenbanen, waarvan de laatste, Meridiana in Barcelona, haar deuren sloot in 2006. (In 1999 hebben we eraan meegewerkt er twee te sluiten, eentje in Palma de Mallorca en een in Barcelona, en in 2006 hebben we 100 Greyhounds gered van de gesloten renbaan Meridiana, ook in Barcelona) De Greyhounds die op deze renbanen liepen waren allemaal oorspronkelijk afkomstig uit Ierland.

Toen in het begin van de jaren tachtig de economische situatie in Spanje zich verbeterde, kochten veel mensen uit de stad een tweede huis in het dorp waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen en de oorspronkelijke plattelandsbevolking kon zich weer Galgos veroorloven voor de plezierjacht, maar zij bleven wel de oude traditie aanhangen zoals het ophangen van de Galgos aan het einde van het jachtseizoen, of de moderne versie; het aan zijn lot overlaten van de hond in het wild of het dier naar een opvang brengen.

De 21ste eeuw

En dat brengt ons naar de actuele situatie van nu. In de 21ste eeuw is de problematiek in Spanje rond de Galgos zeer complex. Aan de ene kant is er het ongebreidelde fokken van Galgos, zonder enige vorm van controle van de kant van de overheid. Deze honden worden voornamelijk gefokt op boerderijen, waar ze menselijke warmte moeten missen, in deplorabele hygiënische omstandigheden, ze worden niet ingeënt en niet regelmatig van parasieten ontdaan en hun enige waarde is die van instrument voor de jacht. Doordat het fokken van Galgos zo eenvoudig is, is er niet meer nodig dan een reu, een teefje en een schuurtje zonder enige voorzieningen.

Met in het achterhoofd dat hun voeding wordt samengesteld uit door oud brood met iets erbij, brengt dat ons tot de conclusie dat het fokken van Galgo´s absoluut niets kost en hun baasjes hoeven de moeite niet te nemen hun dieren van een jaar te bewaren want voor het volgende jachtseizoen zullen ze normaalgesproken wel weer vers bloed hebben. De gemiddelde leeftijd van een achtergelaten Galgo in Spanje ligt tussen de twee en drie jaar. Er zit een bepaald systeem in en dat heeft te maken met het einde van het jachtseizoen, dat zo rond eind januari ligt. Dan komen hier altijd veel reuen en maar enkele teefjes. Vanaf april komen er voornamelijk teefjes, en de reden hiervoor is eenvoudig; de teefjes die niet werden achtergelaten zijn gebruikt voor het fokken voor het komende seizoen. De reuen kunnen, zodra ze de vrouwtjes gedekt hebben al weg. Als een dier een goed jachtseizoen heeft gehad, mag hij blijven, voornamelijk om mee te fokken, maar zelden ziet men een Galgo die ouder is dan acht jaar bij zijn baasje.

Available Dogs Featured Dogs Scooby Farm